Al vanaf het moment dat ik haar voor het eerst zag had ik een vreemd gevoel. Ze kwam op een avond die ik in de studio organiseerde, stelde vragen en maakte aantekeningen.

Ook daarna, via persoonlijke berichtjes. Waar kocht ik mijn stoffen en hoe kwam ik toch aan al die mooie plaatjes op Facebook? Op mijn vraag waarom ze dat wilde weten antwoordde ze dat ze creatieve cursussen ging geven.

Ze sprak niet de waarheid, daar kwam ik kortgeleden achter. Zij maakt inmiddels JURKEN OP MAAT in een dorp 15 km verderop.
Haar bedrijfskleuren zijn het zelfde als die van Ik wil een jurk. De teksten duidelijk afgekeken. Omdat ik al mijn teksten zelf schrijf herken ik de opbouw van de zinnen. Zelfs een zelfbedacht woord als 'creatievirus' is op haar website 'textielvirus' geworden.

Vooralsnog noem ik hier haar naam niet om haar zo de kans te geven het een en ander aan te passen.

Ik word zo moe van 'copycats' die het wel lekker makkelijk vinden om jouw ideeën over te nemen. En dat ook zonder schaamte doen.

Ik ben benieuwd: wat vind jij daar nou van?


 

    30-12-2018 00:00