Eind augustus werd ik door het weekblad Libelle uitgenodigd mijn verhaal te doen.
De werktitel was 'vijftig plus en nog nooit zo goed in mijn vel'

Na een afspraak gemaakt te hebben met journaliste Joan belde ze me voor een telefonisch interview. Bijna een vol uur hebben we gesproken over hoe ik mijn leeftijd ervaar. Nou ja, zij vroeg vooral en ik antwoordde. Ze wilde onder andere graag weten wat ik de voor- en nadelen vind. Wil je wel geloven dat ik geen nadelen kon bedenken? 'Maar dan wordt het zo'n jubelverhaal' sputterde Joan en dus deed ik nog eens extra mijn best.
Het lukte niet.

Bij het interview hoorde een fotoshoot in een heuse studio. Samen met dochter Caroline reed ik naar Amsterdam. Wat was het leuk! De sfeer was heel relaxt, niemand had haast en iedereen deed z'n best om er een feestje van te maken.
Het eerst nam visagiste Judith me onder handen.


Toen ik ging zitten op een hoge kruk zei ze dat ze duidelijke gelijkenis zag met Isabella Rosselini. Ik heb het maar zo gelaten ;-)
 
Geurige crème, smeuïge foundation, ronddraaiende kwasten, ‘kijk eens naar boven’, extra wimperhaartjes, ‘doe de ogen maar even dicht’, oogschaduw, mascara, lipstick: ik ging langzaam in transformatie.
Zo gaat dat dus met fotomodellen: van een blotebillengezicht naar prachtige persoonlijkheid.

Styliste Gwendolyn had kleding voor me, nou niet direct iets wat ik zelf zou uitzoeken. Gelukkig waren er meerdere setjes en mocht ook een jurk uit de eigen collectie meenemen. Plotseling snapte ik wat ik vrouwen in de studio aandoe: ze uit hun comfort zone halen door andere modellen of kleuren aan te reiken dan normaal. Ter plekke besloot ik het over me heen te laten komen en er vooral van te genieten.

Toen ik omgekleed was mocht ik door naar Peter, de fotograaf. Hij stelde me op m’n gemak en gaf wat aanwijzingen. De studio had hoge ramen waar veel daglicht door naar binnenviel. Soms was het even wachten tot een wolk wegtrok. Onmiddellijk klonk daarna dan het snelle, zachte klikken van de camera. Honderd, tweehonderd keer?
‘Wil je je andere voet naar voren zetten, kijk eens over je schouder, ontspan maar even, leun nog eens achterover… Ja mooi, mooi móói!’

Met de fotograaf, de visagiste en de styliste zo om me heen draaiend liet ik me ontvallen dat ik me heel belangrijk voelde. 'Maar dat bén je ook'! riepen ze in koor. Echt, ik voelde me even een beroemdheid! 
 
.
    31-10-2017 12:19     Reacties ( 1 )
Reacties (1)
 Lucie -  02-11-2017

Wat mooi omschreven Het voelde bijna alsof ik er ook bij aanwezig was.leuk Ben benieuwd naar de Libelle ga hem zeker kopen