Een paar weken geleden gaf ik een interview aan de Margriet over het moment waarop ik besloot met Ik wil een jurk te beginnen.
Je kunt heel wat vertellen in vijf kwartier. Het is daarna altijd spannend hoe iemand van zoveel woorden een prettig leesbaar stuk
weet te maken waarin de essentie van je verhaal overeind blijft. Inmiddels heb ik het gelezen en ben er blij mee. Ik hoop dat het
andere vrouwen inspireert stappen te zetten om hun droom te realiseren.


Gisteren was de bijbehorende fotoshoot in Rotterdam. Dochter Caroline wilde wel mee en dat was gezellig, konden we weer eens lekker
bijpraten. De reis was ineens een stuk korter. We waren aangenaam verrast: Hillegersberg bleek een mooie vooroorlogse wijk met
prachtige huizen, boomrijke straten en exclusieve auto’s. Dit bestond dus ook in Rotterdam!

We werden gastvrij ontvangen en ik kon gelijk in de make-up. Visagiste Nicolette toverde mijn gezicht van heel bloot naar aantrekkelijk
en ik wist onmiddellijk: dit krijg ik zelf nooit meer zo mooi. Aan mijn haar hoefde niets te gebeuren want ’dat zit fantastisch’. Na de
complimenteuze opmerking van Caroline dat de boel binnen een half uur ingestort zou zijn strooide Nicolette kwistig met de poederbus.
Zelfs een plots opstekende wind met orkaankracht had mijn gedisciplineerde hoofd niet kunnen verstoren.



Styliste Esther had een broek met blouse en een lange jurk voor me uitgekozen. Het werd natuurlijk de jurk. ‘Wat een prachtige lijn zie ik’
zei ze terwijl ze met haar hand een golvende lijn richting mijn billen maakte. Vervolgens riep ze verrukt dat ze me zo elegant vond en ik
besloot het te geloven. Ik moest alleen nog wel even net zo elegant die steile trap zien af te dalen.

Zodra de zon zich liet zien greep fotografe Ester de camera en verplaatsten we ons naar buiten. Het moest een zomerse reportage
worden dus zon was essentieel. 'Ja nu!' riep iemand en ik poseerde alsof het mijn dagelijkse bezigheid was. Nou, laat ik niet overdrijven.
Het is best nog lastig om een beetje in je rol te blijven met zoveel mensen om je heen. Ik zag de fotografe door haar lens kijken, liggend op
haar buik op de trampoline. Ik zag een rood-wit-zwarte lapjeskat lopen, de styliste die me met een übervrolijk gezicht bemoedigend toeknikte,
de visagiste die een dansje deed en een dochter die gekke bekken trok. Maar het is gelukt! Het wachten is op nummer 25 van de Margriet.

 

    16-04-2018 10:17     Reacties ( 5 )

Reacties (5)
 Alice Jansen -  14-06-2018

Anneke, ik heb de Margriet net binnen en je verhaal al gelezen! Wat een super idee om jurken te gaan naaien! Iemand blij maken is het mooiste wat er is! Ik houd je in de gaten via je site en je leuke blog. En succes gewenst!

 Anneke Schram -  18-04-2018

wat een leuk verhaal Anneke! Je verhaal is geschreven alsof je bij mij aan tafel zit met koffie/thee of een glas wijn. Ben reuze nieuwsgierig naar het interview en het wachten gaat nog even duren voordat het week 25 zal zijn. Van Libelle naar Margriet...wat zal het volgende tijdschrift zijn waar een interview van jou wordt geplaatst?

 Emmy den Breejen 16-4-2018 -  16-04-2018

Wat een leuk verhaal. Je zult wel genoten hebben en de Margriet is straks niet aan te slepen

 Yolanda Gerritsen -  16-04-2018

Ik volg je al een paar jaar Anneke, we hebben elkaar nog nooit ontmoet maar je bent zeker een bron van inspiratie voor mij! Ik ben heel benieuwd naar het interview!

 marian van delft -  16-04-2018

wat superleuk voor je, jurken maken avontuurlijk! zou ik ook nog eens durven???